اشکهای آبی

ashkhayeabi — Sat, 21 Oct 2006 08:34:40 GMT

دوستان هر رفتنی را آمدنی است و هر آمدنی را رفتنی

من دوباره برگشتم اما این بار با موضوعات بسیار جدید تر

دوستانی که تو این مدت من بهشون سر نزدم و مطلبی ننوشتم من رو ببخشند من با همون انرژی سابق برگشتم

این بار هر هفته به روز می شوم هر پنجشنبه منتظر من باشید

با مطالب جدید

حق نگهدارتون

خودمان

ashkhayeabi — Sat, 19 Aug 2006 05:34:18 GMT

بعد از اين خوب وبدش به پاي خدمان

انتخابي است كه كرديم براي خودمان

اين وآن مهم نيست چه فكري بكنند

غم نداريم بزرگ است خداي خودمان

بگذار،همه با فلسفه شان خوش باشند

خودمان آيينه هستيم براي خودمان

ما دو روديم كه حالا سر دريا داريم

دومسافر درآب وهواي خودمان

احتياجي به در ودشت نداريم اگر

روبه هم باز شود پنجره هاي دلمان

درداگر هست براي دل هم مي گوييم

در وجودخودمان هست دواي خودمان

دوست داريم كه نفهمند،بيا بعد از اين

خودمان شعر بخوانيم براي خودمان

اگه چشمات نبودن

ashkhayeabi — Wed, 05 Jul 2006 04:50:18 GMT

اگه چشمات نبودن، دنيا اين رنگي نبود

رو لب پرنده ها،ديگه آهنگي نبود

اگه چشمات نبودن،آسمون آبي نبود

گلاي ياس ِ سفيد، توي ِ هيچ خوابي نبود

اگه چشمات نبودن، شب ِ مهتابي نبود

پشت ِِ اَبراي ِ دلم ديگه آفتابي نبود

اگه چشمات نبودن، كي واسم گريه مي كرد

دل ِ من وقتي شكست، به كجا تكيه مي كرد

اگه چشمات نبودن،كي با من سفر مي كرد

واسه جشن ِ ماهيا كي ماهُ خبر مي كرد

اگه چشمات نبودن، كي گلا رو آب مي داد

واسه گنجشك دلم كي يه جاي ِ خواب مي داد

حالا چشمات با مَنن كه هنوز نفس دارم

جُرأت پر كشيدن از توي ِ قفس دارم

ديگه چشماتُ نگير،كه من آزُرِده بشم

مثلِ گل تو فصل يخ،زردُ پژمرده بشم

تا كه چشماتُ دارم شعراي تازه ميگم

همش از پنجره اي،كه به روم بازه مي گم

ايكاش

ashkhayeabi — Sat, 03 Jun 2006 04:38:18 GMT

سوار بر تاكسي و همسفر راهي كوتاه باچهارمسافر.........

ترافيك،ترافيك ،ترافيك ترانه ها يكي پس از ديگري بگوش مي رسيدن.....اونم از لطف ترافيك .....

سرگرمي تو شده بازي با اين دل غمگين............ اصلا يادت نمي ياد..................................

پسر جواني سر شو تكيه به پنجره داده بود واشك آرام آرام از گوشه چشمانش سرازير مي شد

دوباره دل هواي با تو بودن كرده،نگو اين دل دوري عشق تو رو باور كرده دل من خسته از اين دست به دعا هابردن...................

صداي هق هق پسر بلند شداما بيشتر شبيه بغض خفه شده مي موند کاش كاش................

اين صداي پسر بود كه غرق ايكاش ها شده بود

ميميرم برات نمي دونستي ميميرم بي تو بي چشات..........

جالب اينه يه يهو وسط اين ترانه هاي غمگين آهنگ شادي پخش داشت ميشد که رو به دوستم كردم: نه به اين آهنگ ها ونه به اين ،كه يهو راننده ترانه رو به جلو برد روبه پسر كردم وگفتم : آقا طوري شده...... همينطور اشك هابرصورت پسر مي غلتيدن گفت چه خوب مي شد آدم دچار فراموشي مي شد اونوقت تمام خاطرات بدش از يادش مي رفت دوباره زندگي جديد...با افكار جديد....... نگاه حزن آلودي بهش كردم

وقتي رفتي باز هوا بد شد روزگارازبدي بدتر شد انگار ترانه هاهمه دست به دست هم داده بودن

پسر خاطراتش رو بياد بيار ترانه نفرين محسن يگانه بگوش مي رسيد

اهاي رفيق نيمه راه آي كه تو تنهايي ميري فقط يك نفرين مي كنم الهي تو اوج غربت بميري

پسر گفت يعني ميشه يك روز دارويي به نام فراموشي كشف بشه سرمو آروم پايين آوردم....

حرفي نمي تونستم بزنم صداي پسر ومي شنيدم آقاي راننده همين كنار ها پياده مي شم من كماكان در فكر داروي فراموشي يعني واقعا ميشه يك روز...............

عجله

ashkhayeabi — Thu, 27 Apr 2006 05:47:18 GMT

مادر خسته از خريد برگشت و به زحمت ، زنبيل سنگين را داخل خانه كشيد پسرش دم در آشپزخانه منتظر او بود و ميخواست كار بدی را كه علي كوچولو انجام داده ، به مادرش بگويد وقتی مادرش را ديد به او گفت « مامان ، مامان ! وقتی من داشتم تو حياط بازی ميكردم و بابا داشت با تلفن صحبت می كرد « ! علي با يه ماژيك روی ديوار اطاقی را كه شما تازه رنگش كرده ايد ، خط خطی كرد مادر آهی کشيد و فرياد زد )) حالا علي كجاست؟ و رفت به اطاق علی.((علی كوچولو از ترس زير تخت خوابش قايم شده بود)) وقتی مادر او را پيدا كرد ، سر او داد كشيد : « تو پسر خيلی بدی هستی » و بعد تمام ماژيكهايش را شكست و ريخت توی سطل آشغال علی از غصه گريه کرد ده دقيقه بعد وقتی مادر وارد اطاق پذيرايی شد قلبش گرفت و اشك از چشمانش سرازير شد علي روی ديوار با ماژيك قرمز يك قلب بزرگ كشيده بود و درون قلب نوشته بود: )) مادر دوستت دارم(( مادر در حالی که اشک ميريخت به آشپزخانه برگشت و يك تابلوی خالی با خود آورد و آن را دور قلب آويزان كرد بعد از آن مادر هرروز به آن اطاق می رفت و با مهربانی به تابلو نگاه ميکرد

به خاك مقدس عشق مي افتم

ashkhayeabi — Thu, 06 Apr 2006 04:47:18 GMT

به خاك مقدس عشق مي افتم برگرد، رو به كعبه مقدس عشق مي كنم ، در برابرش سجده عشق مي كنـم وبا فرياد بـي صدا مي گويـم زود برگرد. بيا وبـمان در هـميـن ديار عشق ، در هـميـن قلب بي طاقت بـمان . من تـحمل اين دوري وفاصله را ندارم.من نـمي توانـم حتـي براي يك لـحظه دوري تو را تـحمل كنم .من نـمي توانـم حتـي يك لـحظه از ياد تو غافل باشم . من نـمي توانـم حتـي براي يك لـحظه نام تو را بر زبان نياورم . صدايـي كه هر روز به من آرامش مي داد ودلـم را آرام مي كرد وهر روز با من هـمدل بود وهم درد را روزي است كه نشنيده ام. تو كه مي دانـي بـي تو نيستم ، پس زود برگرد ، زود. ستاره ها در آسـمان مي درخشند، هركدامشان تو را يادم مي آورند ،مـخصوصا ستاره هاي بادبادكي .نا خودآگاه اشك در چشمانـم حلقه مي زند وقطره هاي آن به روي گونه جاري مي گردد.دلتنگي عجيبـي سرتاسر وجودم را گرفته است. چشـمايـم را مي بندم ، خاطرات گذشته جلوي چشمهايـم رژه مي روند. هـميشه وقتي دلتنگ مي شدم ،سوار بر موتور توي خيابانـهاي شهر پرسه مي زدم ، اما حالا خيلي اين دلتنگي با آن دلتنگي فرق دارد . دست به سوي آب مي برم ووضو از عشق مي سازم.رو به درگاه احديت مي كنم وفقط تو را مي خواهم. تو اينجا نيستـي ودل من چقدر بـهانه تو را مي گيـرد ، تو را مي خواهد وتو را فرياد مي كند . نوشته هايت را بيش از صد بار خوانده ام وبا هر بار خواندنشان … لباسهايـم خيس است ومن سردمه وتو مي دانـي كه اين سردي از كجاست؟ يادت هست چگونه آرام آرام از كوچه پس كوچه هاي دلـم گذشتـي وپا به كلبه كوچك احساسم گذاشتـي؟ يادت هست كه گفتـي : تـمام آسـمان من خلاصه در چشمان توست وخواستـي كه مراقب آسـمانت باشم . آسـمان تو اين چند روز بارانـي بود ، ابري نبود اما باران مي باريد . تو كه رفتي تنها هـمدم ومونس من هـميـن قطرات باران بودند كه اگر نبودند نـمي دانـم چه بر سرم مي آمد. مي دانستم كه دوري سخته اما نه به اين سختـي. با آن كه مي دانستم اين دوري خيلي طول نـمي كشه اما … بغض راه گلويـم را بسته ودستانـم ناي نوشتـن را ندارند. من تـحمل دوري از تو را ندارم ، ندارم ، ندارم

دو بال كوچك نارنجي

ashkhayeabi — Mon, 27 Feb 2006 04:08:18 GMT

هيچ كس وسوسه ا ش نكرد ، هيچ كس فريبش نداد ، او خودش سيب را از شاخه چيد وگاز زدو نيم خورده دور انداخت. او خودش از بهشت بيرون رفت و وقتي به پشت دروازه بهشت رسيد ، ايستاد. انگار مي خواست چيزي بگويد ، اما هيچ نگفت.خدا دستش را گرفت ومشتي اختيار به او داد وگفت : برو ، زيرا كه اشتباه كردي ، اما اينجا خانه توست هر وقت كه برگردي وفراموش نكن كه از اشتباه به آمرزش راهي هست. او رفت وشيطان مبهوت نگاهش مي كرد . شيطان كوچك تر از آن بود كه او را به كاري وادار كند .شيطان موجود بيچاره اي بود كه در كيسه اش جز مشتي گناه چيزي نبود. او رفت اما نه مثل شيطان مغرورانه تا گناه كند ، او رفت تا كودكانه اشتباه كند. او به زمين آمد واشتباه كرد ، بارها وبارها اشتباه كرد ، مثل فرشته بازيگوشي كه گاهي دري را بي اجازه باز مي كند ، يا دستش به چيزي مي خورد وآن را مي اندازد.فرشته اي سر به هوا كه گاهي سر مي خورد و مي افتد وبالش مي شكند. اشتباههاي كوچك او مثل لباس نامناسبي بود كه گاهي كسي به تن مي كند ، اما ما هميشه تنها لباسش را ديديم و هرگز قلبش را نديديم كه زير پيراهنش بود.ما از هر اشتباه او ، سنگي ساختيم وبه سمتش پرت كرديم ، سنگهاي ما روحش را خط خطي كرد وما نفهميديم.اما يك روز او ، بي آنكه چيزي بگويد ، لباسهاي نامناسبش را از تن درآورد واشتباههاي كوچكش را دور انداخت و ما ديديم كه او دوبال كوچك نارنجي هم دارد ، دو بال كوچك كه سالها از ما پنهان كرده بود وپر زد مثل پرنده اي كه به آشيانش برمي گردد.او به بهشت رفت وحالا هر صبح خورشيد كه طلوع مي كند ، صدايش را مي شنويم. زيرا او قناري كوچكي است كه روي انگشتان خدا آواز مي خواند.

فقط به خاطر خودم!!!

ashkhayeabi — Wed, 15 Feb 2006 03:46:18 GMT

هنگامي كه اندوه من به دنيا امد از او پرستاري كردم و با مهر و ملاطفت نگاهش داشتم اندوه من مانند هـمه چيزهاي زنده بالا گرفت و نيرومند و زيبا شد و سرشار از شادي هاي شگرف من و اندوهم به يكديگر مهر مي ورزيـم و جهان گرداگردمان را هم دوست مي داشتيم زيرا كه اندوه دل مهربانـي داشت و دل من از اندوه مهربان شده بود هرگاه من واندوهم با هم سخن مي گفتيم روزهامان پرواز مي كردند و شب هامان آكنده از رويا بودند زيرا كه اندوه زبان گويايـي داشت و زبان من هم از اندوه گويا شده بود هرگاه من و اندوهم با هم آواز مي خوانديـم هـمسايگان ما كنار پنجره هاشان مي نشستند و گوش مي دادند زيرا كه آوازهاي ما مانند دريا ژرف بود و آهنگ هامان پر از يادهاي شگفت هرگاه من و اندوهم با هم راه مي رفتيم مردمان مارا با چشمان مهربان مي نگريستند و با كلمات بسيار شيرين با هم نـجوا مي كردند . بودند كسانـي كه از ديدن ما غبطه مي خوردند زيرا كه اندوه چيز گرانـمايه اي بود و من از داشتن او سرافراز بودم ولـي اندوه من مرد چنان كه هـمه چيزهايـي زنده مي ميـرند و من تنها مانده ام كه باخود سخن بگويـم و با خود بينديشم اكنون هرگاه سخن مي گويـم سخنانـم به گوشم سنگين مي آيند هرگاه آواز مي خوانـم هـمسايگانـم براي شنيدن نـمي آيند . هرگاه هم در كوچه راه مي روم كسي به من نگاه نـمي كند. فقط در خواب صداهايـي مي شنوم كه با دلسوزي مي گويند: ببينيد اين خفته هـمان كسي است كه اندوهش مرده است. ###از كتاب پيامبر و ديوانه اثر جبران خليل جبران ###

فقط به خاطر تو

ashkhayeabi — Wed, 01 Feb 2006 04:35:18 GMT

سپيده در انتظارت نشسته است ##كاش مي شد دلتنگي ها را روي ورق تصوير كرد## ##كاش مي شد تـنهايـي را از قـفس آزاد كرد## هنوز دلتنگ نيامدنت هستم، هنوز هم براي آمدنت قلب كوچكم تند تند مي زند.براي آمدنت با فريادي پر از سكوت خلوت وآرامش سنگيني شب را مي شكنم. ثانيه ها ناباورانه در پي هم مي روند تا به هم برسند.زمان را پشت سر مي گذارند وآنچه مي ماند خاطره اي است كه تمام ثانيه هايش بوي انتظار مي دهد. وقتي همه خود را ميان انبوه واژه هاي بي كسي گم مي كنند من براي نيلوفرهاي آبي ،از عطوفت آبي تو (بخوان قهوه اي)مي گويم واز اين كه آسمان دلم انگار در انتظارت بغض كرده. وقتي شب با تمام يكرنگي اش به ديدار روز هزار رنگ مي آيد وخورشيد براي ديدن روي ماه،در افق جان مي دهد، من از سپيده صبح شعري آبي برايت مي سرايـم . تو در كدام گوشه اين سياره مانده اي؟ وقتي شقايقهاي گوشه حياط اشك هايشان را رو مي كنند ، من براي دل غمگينم از انتظار مي گويـم . از اين كه ثانيه ها چطور در انتظار پروانه شدن در پيله ها جان دادند برايت وتو نيامدي. هنوز باورم نيست كه خاطرات تلخم بـمانند وبر قفس تنهايـي هايـم هيچ نسيمي نوزد. من مطمئن هستم كه تو مي آيي وبراي آمدنت بال بال مي زنم . مي خواهم تو را ببينم. مي خواهم صداي پاهاي تورا بشنوم كه سكوت كوچه هاي تنهايي را مي شكنند،دست هايت را ببينم كه بر سياهي اضطرابـهانور آرامش مي پاشد. من هيچ وقت سياهي را باور ندارم . شب را ، تاريكي را باور ندارم . چون مي دانـم پشت ديوارهاي تاريك وسياه شب ، دريچه اي هست كه آن جا ، سپيده به انتظار آمدنت نشسته است. اين را قاصدك هم به من گفت.

وخدا در اين نزديكي است

ashkhayeabi — Sun, 22 Jan 2006 04:24:18 GMT

مي خوام داستان كوهنوردي رو براتون بگم كه مي خواست از بلندترين كوه بالا برود.او پس از سالها آماده سازي ، ماجراجويي خود را آغاز كرد ولي از آنـجا كه افتخار كار را فقط براي خود مي خواست تصميم گرفت تنها از كوه بالا برود. شب بلنديهاي كوه را تـمام در بر گرفته و مرد هيچ چيزي را نـمي ديد. هـمه چيز سياه بود. اصلاً ديد نداشت و ابري سياه روي ماه و ستارها را پوشانده بود. هـمانطور كه از كوه بالا مي رفت ، چند قدم مانده به قله پايش ليز خورد و از كوه پرت شد. در حال سقوط فقط لكه هاي سياهي را در مقابل چشمانش مي ديد و احساس وحشتناك مكيده شدن بوسيله قوه جاذبه او را درخود مي گرفت. هـمچنان سقوط مي كرد و در آن لـحظات ترس عظيم ، هـمه رويدادهاي خوب و بد زندگي به يادش مي آمد. اكنون فكر مي كرد مرگ چقدر به او نزديك است . ناگهان احساس كرد طناب به دوره كمرش مـحكم شد. بدنش ميان آسـمان و زمين معلق بود و فقط طناب او را نگه داشته بود، و در اين لـحظه سكون برايش چاره اي نـماند جز آنكه فرياد بكشد (( خدا يا كمكم كن )) ناگهان صداي پرطنيـن كه از آسـمان شنيده مي شد جواب داد: از من چه مي خواهي؟ - اي خدا نجاتم بده. - واقعاً باور داري كه من مي توانـم تورا نـجات دهم ؟ - البته كه باور دارم. - اگر باور داري طنابـي را كه به دور كمرت بسته است پاره كن. - يك لـحظه سكوت ……..... و مرد تصميم گرفت با تـمام نــيرو به طناب بچسبد. گروه نـجات روز بعد مي گويد كه يك كوهنورد يـخزده را مرده پيدا كردن،بدنش از يك طناب آويزان بود و با دستانش مـحكم طناب را گرفته بود و او فقط يك متر از زميـن فاصله داشت. فقط يك متر،يك متر،صد سانت!!! راستي صد سانت چقدره؟