اشکهای آبی

                                                  رو لب پرنده ها،ديگه آهنگي نبود

اگه چشمات نبودن،آسمون آبي نبود

                                              گلاي ياس ِ سفيد، توي ِ هيچ خوابي نبود

 اگه چشمات نبودن، شب ِ مهتابي نبود

                                                  پشت ِِ اَبراي ِ دلم ديگه آفتابي نبود

اگه چشمات نبودن، كي واسم گريه مي كرد

                                                     دل ِ من وقتي شكست، به كجا تكيه مي كرد

 اگه چشمات نبودن،كي با من سفر مي كرد

                                                           واسه جشن ِ ماهيا كي ماهُ خبر مي كرد

اگه چشمات نبودن، كي گلا رو آب مي داد

                                                   واسه گنجشك دلم كي يه جاي ِ خواب مي داد

 حالا چشمات با مَنن كه هنوز نفس دارم

                                                   جُرأت پر كشيدن از توي ِ قفس دارم

 ديگه چشماتُ نگير،كه من آزُرِده بشم

                                                      مثلِ گل تو فصل يخ،زردُ پژمرده بشم

 تا كه چشماتُ دارم شعراي تازه ميگم

                                                 همش از پنجره اي،كه به روم بازه مي گم